Week van de Toegankelijkheid.

2 oktober t/m 7 oktober 2017

Deze week werd dit jaar georganiseerd door Ieder(in) en het Revalidatiefonds.
Het onderwerp wordt ruim vooraf bepaald, zodat organisaties al vroeg kunnen beginnen met de eerste voorbereidingen.

Dit jaar vroeg men specifiek aandacht voor de toegankelijkheid van eetgelegenheden met de nadruk op jongeren.
Er werd gewerkt met de regels zoals deze in het VN-verdrag voor de Rechten van de Mens met een Handicap staan omschreven.

Daarom hieronder eerst wat meer informatie over dit verdrag.

Het VN-verdrag voor de Rechten van de Mens met een Handicap*

Het verdrag werd op 13 december 2006 in de Verenigde Naties aangenomen.

Nederland heeft op 30 maart 2007 het verdrag ondertekend, maar helaas is het verdrag pas op 14 juni 2016 geratificeerd door Nederland om vervolgens op 14 juli 2016 daadwerkelijk in werking te treden.

Hiermee was Nederland één van de laatste landen binnen Europa die het verdrag hebben geratificeerd.

Overigens zijn er landen, die het verdrag veel eerder hebben geratificeerd maar die vervolgens niet veel stappen hebben ondernomen om ook daadwerkelijk iets op orde te krijgen. Italië is hiervan een voorbeeld.

In Nederland waren wij weliswaar erg laat, maar er gebeurde wel al heel veel op lokaal en provinciaal niveau.

Ratificatie van het Verdrag betekent dat de overheid haar wetten en beleid moet toepassen in overeenstemming met het verdrag.

Het verdrag biedt handvatten om de positie van personen met een beperking te verbeteren. Bovendien maakt het de positie van personen met een beperking sterker, omdat het verdrag bepaalt dat mensen met een beperking op het gebied van wonen, scholing, vervoer, werk, zorg en een aantal andere terreinen de regie over hun eigen leven hebben.

* Handicap en beperking worden hier door elkaar gebruikt omdat beide woorden op allerlei domeinen door elkaar gebruikt worden. Overigens gaat het hierbij ook om mensen met chronische aandoeningen.

De voorbereiding

De deelnemers kregen de beschikking over schouwlijsten, die samengesteld waren door de landelijke organisatie.

Voor iedere eetgelegenheid werd gezamenlijk een lijst ingevuld. Daarom is getracht zo veel mogelijk diversiteit in de testgroepen te bereiken.

Elke groep bestond uit minimaal twee en maximaal vier personen.

Ook is het testen niet in de week zelf uitgevoerd, maar in de weken voorafgaand aan de Week van de Toegankelijkheid.

Hierdoor konden ook mensen met een lagere belastbaarheid deelnemen, omdat er minder tijdsdruk op het schouwen stond.

Elk groepje werd aangestuurd door een eindverantwoordelijke van die specifieke groep. De groepen konden hierdoor zelf vaststellen wanneer zij gingen testen. De verdeling over de eetgelegenheden is vooraf centraal geregeld. Tijdens de testweken was het een enkele keer noodzakelijk voor een groep om te ruilen met een andere groep om problemen te voorkomen.

De schouwers hebben de schouwlijsten kritisch ingevuld, waarbij uiteraard niet 100% waterdicht getest kon worden. Dit kwam deels door de enigszins moeizame vraagstelling.

Op bijvoorbeeld de vraag ‘het is niet mogelijk om zelfstandig te pinnen’ vonden mensen het moeilijk om te kiezen tussen ja of nee. De vraag ‘het is mogelijk om zelfstandig te pinnen’ zou iedereen onmiddellijk hebben geweten of het antwoord ja of nee moest zijn. Vraagstelling beïnvloedde dus de schouwlijsten op meerdere plekken. Hierover is ook contact geweest met de organiserende organisaties.

Er moest kritisch gekeken worden, maar vooral het begrip ‘onevenredig belastend’ moest goed in de gaten gehouden worden. Niet iedere aanpassing is ook werkelijk haalbaar binnen een gelegenheid. Het moet te organiseren én te financieren zijn. Het is niet de bedoeling dat bedrijven failliet gaan vanwege de te hoge kosten van de aanpassingen.

Dit gegeven is ook meegenomen bij de brief met bevindingen die achteraf aan de eigenaren / uitbaters van de bezochte eetgelegenheden zijn gezonden.

Aan het werk

Tijdens de week hebben 18 mensen uiteindelijk 13 eet- en uitgaansgelegenheden bezocht. Oorspronkelijk waren het 16 eet- en uitgaansgelegenheden, maar drie zijn om verschillende redenen niet bezocht.

Het was niet mogelijk om Strandpaviljoen Bremerbaai te testen. Dit had meerdere oorzaken.

De centrale planning van Connexxion kende het adres niet (adres bestaat sinds mei 2017) en wilde geen andere oplossing bieden dan testers af laten zetten en weer op te laten halen bij Aquacentrum Bremerbergse Hoek. Toen werd uitgelegd dat de testers onmogelijk in staat waren om een kilometer te lopen, was voor de telefoniste de zaak duidelijk: ‘U kunt dus niet naar Strandpaviljoen Bremerbaai.’

Vervolgens heeft een ploegje testers met de beschikking over een aangepaste auto aangeboden om dan maar te gaan testen, maar helaas kon de aangepaste auto niet onder de balk door die over de weg is geplaatst om campers te weren. Ook zij konden dus niet testen.

Verder zijn er drie pogingen gedaan om bij Patat Enzo naar binnen te mogen met hulphonden, maar na halsstarrige weigeringen waren diverse testers zo van slag, dat ze niet langer wilden aandringen en ergens anders van de schrik zijn gaan bijkomen. Er is wel nog telefonisch contact opgenomen met deze zaak, maar toen er gewezen werd op het feit, dat hulphonden niet geweigerd mogen worden, hield de eigenaresse vol dat zij dat ook helemaal niet had gedaan, maar dat er gewoon veel mensen waren geweest die haar niet wilden of konden begrijpen.

De testers hebben een getekende verklaring overhandigd aan Judy Koopman om duidelijk te maken hoe vervelend de situatie geweest was.

Deze zaak is dus niet getest.

Nirwana heeft nooit gereageerd op ons verzoek om langs te mogen komen. De oorzaak is onbekend, maar wij konden er dus niets testen.

De testers waren opgedeeld in groepjes van meestal drie personen, waarbij getracht was om diversiteit aan te brengen in het soort beperkingen.

Verder werd een beroep gedaan op hun inlevingsvermogen in andere beperkingen, aangezien we niet naar iedere eetgelegenheid een team konden sturen met alle soorten beperkingen.

Niet iedere horecagelegenheid werd getest op dezelfde manier.

Een aantal zaken is in de ochtend of middag bezocht voor koffie / thee met iets erbij.

Anderen werden getest tijdens lunch of diner.

En uiteraard werd bij al die zaken tijdens eten of drinken de schouwlijst ingevuld.

Hierbij werd alles bekeken en getest.

De uitslag van de totale schouw viel best tegen, zeker in het licht van het VN-verdrag.

De resultaten

In de bezochte gelegenheden waren nauwelijks gehandicaptentoiletten. En van de aanwezige toiletten was niet één helemaal bruikbaar en van alarm in het toilet had men nog nooit gehoord.

Ook is het kennelijk heel normaal om in een gehandicaptentoilet een kraan te plaatsen die alleen met hard duwen op een knop aan gaat of een zeeppompje dat achter de kraan schuil gaat. Kortom: een toilet voor mensen met beperkingen heeft niet bepaald voorrang.

Dat gold ook voor de buitendeuren.

Het is praktisch onmogelijk om met krukken of een scootmobiel een deur open te trekken of duwen. Met een handbewogen rolstoel levert dat minder problemen op mits het om iemand gaat met sterke armen door het veelvuldig in de rolstoel rijden.

Met de websites was het droevig gesteld. Je vindt er informatie over het menu en soms ook een telefoonnummer, maar daar hield het meestal mee op.

Er was niet één gelegenheid die de website zo gebouwd had dat een blinde / slechtziende hier normaal gebruik van kon maken.

In veel locaties wilde men rekening houden met diëten, maar in de praktijk bleek men eigenlijk toch niet te weten wat dat inhield. Er werd bijvoorbeeld verteld dat het geen probleem was om een glutenvrije maaltijd te krijgen. Maar er kon niet gegarandeerd worden dat het dan ook echt helemaal glutenvrij was. En dat is nu juist zo belangrijk voor iemand

met een glutenallergie of glutenintolerantie.

Weinig locaties waren zo ingedeeld dat mensen in een rolstoel zelf kunnen bepalen waar ze gaan zitten. De meeste zaken waren te klein en/of tafels stonden te dicht op elkaar. Hierdoor kon een rolstoel onmogelijk verder komen dan tot de tafel direct naast de deur.

Voor mensen met obesitas zijn de stoelen bijna altijd te klein. In enkele eetgelegenheden

had men meerdere soorten stoelen of zitbanken langs de muur. Dan waren er gelijk minder problemen. Seniorenstoelen waren bijna nergens aanwezig. Sommige zaken hadden juist alleen wat hogere stoelen. Dit gaf weer problemen bij testers die kleiner dan gemiddeld waren.

Gastvrijheid was overal prima in orde. Men wilde overal mee helpen, dacht mee over oplossingen en voerde die ook uit. Maar mensen met een beperking willen en mogen, volgens het VN-verdrag, zelfstandig functioneren en dat is niet mogelijk binnen de horecabedrijven die nu zijn geschouwd.

Er werd niet vreemd gereageerd op de vraag om het eten klein te snijden voor een tester, die dit duidelijk niet zelf kon, de pinautomaat was meestal goed te gebruiken door een lang snoer of omdat het apparaat niet aan bedrading vast zat, deuren werden overal zo wijd mogelijk geopend om de ruimte te geven aan mensen in rolstoel, enzovoorts.

Met gezellige cafeetjes en barretjes was de situatie snel duidelijk: jongeren met beperkingen kunnen niet gezellig uitgaan in Dronten. Althans niet bij de bedrijven waar dit jaar getest is. Geen gehandicaptentoilet, geen makkelijke deuren, vaak alleen hoge tafels om drinken op te zetten enzovoorts.


Speciale vermeldingen

Bij At Sea was de voordeur een struikelblok(je), maar in de zaak zelf had men de boel behoorlijk onder controle. Veel verschillende soorten stoelen en banken, veel ruimte tussen de tafels, zodat zelfs scootmobielen gewoon kunnen rondrijden, enkele tafels waren zelfs met een slinger in hoogte te verstellen en het gehandicaptentoilet voldeed op veel punten aan de eisen. Alleen bij de wastafel waren enkele problemen en er was geen alarm in het toilet.

De zaak lijkt vrij donker, maar de spots in het plafond schijnen precies op de tafels, zodat het geen probleem oplevert om de kaart te lezen. Er was hier duidelijk nagedacht over uitstraling, gecombineerd met bruikbaarheid. En om onze vragen over hulphonden werd hartelijk gelachen. In het hoogseizoen zit deze hele tent vol met mensen die de hond hebben uitgelaten. Een of twee (hulp-)honden meer of minder maakte echt niet uit.

Een ontspannen tent waarbij iedereen met beperkingen zich op zijn gemak kan voelen.

Beachclub had geen mogelijkheid om boven te komen en daarom ging schouwploeg in eerste instantie weer weg. Er is wel een traplift aanwezig, maar die was niet toereikend voor onze groep testers vanwege postuur en de aanwezigheid van een handbewogen rolstoel. Het personeel zag het groepje echter weggaan en haalde hen snel terug. Vervolgens werd beneden alles open gedaan, zodat de groep er gewoon koffie kon drinken.

Mensen die gebruik kunnen maken van een traplift kunnen wel naar boven. Het zou wel handig zijn als zij de buitenboel iets zouden ophogen of voor een oprijplaatje zorgen zodat

de drempel bij de voordeur makkelijker genomen kan worden. Het weghalen van obstakels bij de binnendeur zou ook helpen. Maar het personeel kreeg een dikke tien voor het meedenken.

Golden City heeft geen gehandicaptentoilet en is niet voor iedereen even goed toegankelijk, maar er werd alles aan gedaan om de groep zo goed mogelijk terzijde te staan. Er werd ook zeer prettig gereageerd op het verzoek om voor iemand het eten klein te snijden. Dit werd als zeer vanzelfsprekend door de ober gedaan. Ook hier was men niet heel enthousiast over de mate van toegankelijkheid, maar wel over de wijze waarop personeel meedenkt en oplossingen zoekt.

Eindconclusie

Dronten heeft de zaken wat betreft horeca nog lang niet op orde als het aankomt op geschiktheid voor mensen met wat voor beperking dan ook.

Dit geldt voor zowel de drie dorpskernen als de recreatie in het buitengebied.

Er zijn uiteraard bedrijven die alles wel redelijk tot goed voor elkaar hebben en die vindt u terug in dit rapport óf in het rapport van de Week van de Toegankelijkheid 2016.

Grootste problemen:

- een parkeerplek voor de scootmobiel met een overkapping is nauwelijks te vinden;

- blindengeleidelijnen worden erg gemist in alle dorpskernen;

- de gemiddelde website is niet erg geschikt voor mensen met allerlei soorten handicaps, omdat er nauwelijks (betrouwbare) informatie te vinden is over toegankelijkheid of diëten;

- de kennis ter plekke van het personeel ten aanzien van diëten is schokkend slecht (glutenvrij in aparte ruimte werd nergens onderschreven);

- er is nauwelijks openbaar vervoer te vinden in de buurt van horecagelegenheden binnen een straal van 200 meter;

- er zijn geen bankjes vanaf OV tot horeca om tussendoor even te kunnen rusten;

- terrassen, lantaarns, schuine stoepen: alles kan voor de één een probleem zijn en voor de ander niet eens opvallen;

- veel horeca is simpelweg te klein voor mensen in een rolstoel. Dit is een gegeven waar niets aan te veranderen valt;

- ingang en doorgang zijn vaak te smal voor brede rolstoel. Soms kan een tweede deur geopend worden om alsnog binnen te geraken;

- deur om binnen te komen is vaak niet zelf te openen;

- draaicirkel en doorgang in horeca is vaak te krap, waardoor aan eerste tafeltje moet worden plaatsgenomen;

- horeca heeft regelmatig alleen op bovenverdieping een toilet (dit was vooral bij de horeca in 2016 een probleem);

- er zijn nauwelijks verlaagde balies voor het afrekenen en om de rekening bekijken alvorens af te rekenen;

- er zijn bijna nergens kapstokken waar iemand vanuit de rolstoel zijn of haar jas kan ophangen;

- er wordt veel geklaagd over de onduidelijke of niet leesbare menukaart. Er wordt dus weinig rekening gehouden met mensen met slecht zicht én met mensen die snel in de war raken;

- er wordt veel geklaagd over te harde muziek en te donkere ruimtes;

- bijna nergens vind je iets hogere seniorenstoelen;

- vaak is er slechts één model (smalle) stoel waardoor mensen met obesitas nauwelijks tot niet zonder pijn kunnen zitten;

- ook toiletten zijn vaak te krap voor obese mensen;

- gehandicaptentoiletten zijn er nauwelijks en als ze er zijn, hebben ze vaak geen alarmsysteem (nodig omdat ze niet altijd op een plek liggen waar roepen gehoord wordt);

- de nooduitgang is zelden bereikbaar en nooit te openen voor mensen in een rolstoel.

Diverse uitgaansgelegenheden voor voornamelijk jongeren bleken op geen enkele wijze rekening te houden met eventuele bezoekers met beperkingen. Dit uitte zich in geen enkele voorziening voor mensen met een beperking zoals aangepast toilet, maar ook in het ontbreken van enige plek met iets meer verlichting of minder herrie, normale stoelen in

plaats van barkrukken et cetera. In Dronten zijn jongeren met een lichamelijke beperking

al snel aangewezen op restaurants om uit te gaan, want bars/kroegjes zijn niet geschikt.


Bezochte gelegenheden in willekeurige volgorde:

At Sea

Shortgolf Swifterbant

Het grote Kabouterbos

Grand Café De Vier Seizoenen

De Huijskamer

Golden City

Café La Vie

@dronten

De Meiden

Hai Yan Palace

Jade City

Bremerbergse Hoek

Beachclub

Niet bezocht vanwege onmogelijkheid:

Strandpaviljoen Bremerbaai

Patat Enzo

Nirwana